Judith Gieskens
Schrijfster van het boek

De Nova Scotia Duck Tolling Retriever,
beeld van een bijzonder ras

Ik ben geboren in 1960 en zo lang ik mij kan herinneren hebben wij thuis honden gehad.
De eerste hond die ik mij kan herinneren, is een Schotse Herdershond die we kregen toen zij al een jaar oud was. Ik was toen twee jaar oud. Wij hebben altijd veel huisdieren gehad.

Nadat ik het huis uit ben gegaan kreeg ik in 1984 mijn eerste hond, een kruising Friese Staby. Een teefje, mijn Floortje. Met dit pupje ben ik voor het eerst in contact gekomen met de plaatselijke kynologenvereniging. Met haar ben ik eerst twee jaar gehoorzaamheid gaan trainen. Toen werd er nog getraind op basis van straf bij ongehoorzaamheid, tegenwoordig trainen we op basis van beloning voor goed gedrag en negeren van slecht gedrag.
Rond 1986 ben ik begonnen met de training van behendigheid. Dit was voor haar een ware verademing. Geen correcties meer, alleen maar leuk spelen. Nadat in 1992 Floortje na een acute hartstilstand overleden was, kwam mijn eerste rashond in huis.

Dit werd mijn Golden Retriever teefje Dusty. Dusty is 10 jaar oud geworden. Ik heb jaren gehoorzaamheid met haar getraind totdat zij haar GG1 diploma heeft gehaald. Daarna zijn wij verdergegaan met behendigheid. Toen ik met haar op wedstrijdniveau trainde, bleek dat zij artrose en slijtage in haar elleboog had, dat was toen einde verhaal. Mei 2003 heb ik haar in moeten laten slapen doordat haar hart te slecht werd.


foto Angelique Verhuls
Toen Dusty 2½ jaar oud was, wilde ik er graag een hondje bij. Nu had ik een jaar eerder een artikel in Onze hond gelezen over een rashondje dat mij toentertijd het ideale hondje leek. Het enige wat ik van de naam onthouden had, was het gedeelte Nova. Aan de hand daarvan zijn we gaan zoeken en vonden in de Winner catalogus het ras terug. Ik heb toen contact opgenomen met Annemiek Nuijten-Vink en dat klikte meteen. Natuurlijk ben ik eerst bij haar gaan kijken hoe deze hondjes er in werkelijkheid uitzien. Een plaatje is ook maar een plaatje. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik bij Annemiek het tuinpad opliep. Ik was op slag verliefd. Een niet te groot hondje, dat toch ontzettend veel mogelijkheden had, want ik wilde op kynologisch gebied toch ook met dit hondje weer wat gaan doen. Na een ontzettend gezellige en leerzame middag bij Annemiek, was er besloten dat ik van haar Ruby een teefje zou krijgen.

Dit werd mijn Joy (Alliance de la Vie Bracken's Joy). Een gigantisch lief, goed gesocialiseerd, aandoenlijk en ondeugend pupje. Met Joy heb ik eerst drie gehoorzaamheids-cursussen gedaan, en daarna zijn wij behendigheid gaan doen. Joy is een verschrikkelijk leergierig en bijdehand hondje. Net als de meeste Tollers is zij heel blij met aandacht, en trainen is natuurlijk volop aandacht.
Toen Joy 2 jaar oud was kreeg ik weer de kriebels. Ik wilde er nog een Tollertje bij! Ik besloot een reutje te nemen. Mijn beide andere teefjes waren gesteriliseerd, dus dat was geen probleem. Ik ben toen terecht gekomen bij Gea Bos en Lars Møller in Denemarken met hun kennel Toller's Delight. Zij hadden een teefje (Chevy) dat ik prachtig vond, en van haar wilde ik graag een pupje. Een half jaar later beviel Chevy van een nest van tien pups! Negen teefjes en slechts één reutje.

Mijn Toller's Delight Cherny Diavolo bleek uiteindelijk maar één balletje te hebben. Daar ging mijn droom om hem als dekreu te gebruiken. Mijn keus bestond nu uit het houden van Diaafje en verder niet meer gaan fokken, of een goed tehuis voor hem zoeken en overnieuw beginnen. Van Gea en Lars kon ik kosteloos een nieuw pupje krijgen. Daar heb ik lang over nagedacht. Dankzij de hulp van Tinus Kamer (van de kennel Under the Red Sky) werd voor Diaafje een heel erg goed tehuis gevonden bij mensen, waar ik nog regelmatig contact mee heb. Diaafje heet nu Jack.

 
Een maand later beviel Cicerly (een dochter van Chevy) bij Gea en Lars van een prachtig nest pups waar vijf reutjes inzaten. Tinus Kamer en Gea hielpen mij met de moeilijke keus, welk reutje het zou worden. Ik heb uiteindelijk gekozen en korte tijd later nam Gea mijn Toller's Delight Indiana Jones voor mij mee naar Nederland, omdat zij toch deze kant op kwam. Indy was goed gebouwd, had een prachtige kop en zijn vacht was veelbelovend. Met Indy volgde ik natuurlijk weer gehoorzaamheidstraining, maar ook een intensieve ringtraining. Helaas heeft Indy niet oud mogen worden. Toen hij twee jaar oud was is hij ernstig ziek geworden en hij heeft dit niet overleefd.
    foto: Chris Eelman Ik heb de moed niet opgegeven. Sinds kort is er weer een pupje in ons huis, die het behoorlijk opvrolijkt. Haar naam is Alliance de la Vie Wildfowler Jewel, geboren op 5 juni 2004 bij Annemiek Nuijten-Vink in Roosendaal. Met haar hoop ik mijn kennel op te kunnen starten. Het is een heerlijk hondje om er bij te hebben. Ze is intelligent, lief én mooi, een combinatie die toch niet al te veel voorkomt.
Toen ik Diaafje naar zijn nieuwe baasjes ging brengen, wilde ik voor hen wat op papier zetten over hem. Dit liep uit tot een vrij uitgebreid verhaal. Op dat moment kwam het in mij op, dat ik er wel een boek over kon schrijven. Ik ben toen het één en ander gaan uitzoeken. Ik heb contact opgenomen met diverse fokkers, en mijn idee werd met gigantisch enthousiasme begroet. Het eindresultaat is dat nu reeds de derde druk verkocht wordt.